จระเข้

จระเข้เป็นสัตว์ที่มีมานานนับล้านปีตั้งแต่ยุคของไดโนเสาร์ และเป็นสัตว์ที่มีวิวัฒนาการในตัวเองไปน้อยมาก เมื่อเทียบกับสัตว์รุ่นเดียวหรือรุ่นหลังต่อจากมันเป็นล้านปีก็ตาม

จระเข้เป็นสัตว์ดุร้ายมากและขี้โมโหอยู่ตลอดเวลา นับเป็นสัตว์ที่อันตรายมาก จะเห็นได้ว่าแม้มันจะอิ่มแล้วแต่ถ้ามีสัตว์หรือคนล่วงล้ำเข้ามาในบริเวณหรืออาณาเขตของมัน มันก็จะฆ่าอย่างไม่ปราณี และสามารถทำร้ายคนที่เข้ามาใกล้มันได้ตลอดเวลา ต่างกับสัตว์นักล่าประเภทอื่น เช่น เสือหรือสิงโตนั้นจะไม่ทำอันตรายกวางที่เข้ามาใกล้ตอนมันอิ่ม

เจ้าชาละวันนั้นปรากฏในเรื่องเพชรพระอุมาเพียงครั้งเดียว บริเวณบึงน้ำในหุบหมาหอน ซึ่งชาวคณะจำเป็นต้องเดินข้ามน้ำบริเวณที่พวกมันชุมนุมอยู่ รพินทร์ได้ออกอุบายเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมัน โดยใช้ซากสมเสร็จเป็นเหยื่อล่อ แล้วตัวเขาเป็นคนข้ามไปก่อน ชุดต่อมา ก็เป็น เชษฐา ไชยยันต์ ดาริน ส่วนชุดสุดท้ายเป็นเกิดกับแงซายซึ่งถึงแม้จะใช้อุบายดังกล่าวแล้วก็ตาม แต่ขณะที่แต่ละชุดข้ามไปก็มีการจู่โจมจากพวกมันตลอดเวลา

นอกจากนี้คุณลุงยังได้กล่าวถึงเกร็ดต่างๆเกี่ยวกับจระเข้ดังนี้ คือ เนื้อจรเข้ เอาไปแขวนตามต้นไม้ที่มีมดแดงชุม เมื่อมดแดงมากินเนื้อจระเข้ ปีกจะงอกแล้วบินหนีไปภายใน 7 วัน

และได้มีการกล่าวถึง เจ้าสัตว์ตระกูลนี้อีกครั้งนึง ในตอนที่บุญคำเล่าให้คณะนายจ้างฟังถึง ตะโขง แล้วไชยยันต์ก็บอกว่า เคยเห็น และเคยร้องเล่นสมัยเด็กๆก่อนกระโดดลงน้ำว่า “ ตะเข้ ตะโขง มะโรง ไม้สัก “แล้วบุญคำถึงกับหัวเราะว่า ตะโขงของแก เป็นสัตว์ประหลาดที่มีโอกาสพบได้ยากมาก มีลักษณะใหญ่โต มีเขา 1 อันอยู่ตรงกลางเหมือนนอแรด อาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำที่ค่อนข้างลึกลับ ส่วนตะโขงของไชยยันต์นั้น แกเรียกว่า ตะเข้ปากเข็มหรือจระเข้ปากกระทุงเหว

ตะโขง

 

เรียบเรียงโดย ..มันตู