สิ่งที่บ่งบอกถึงความคล้ายกันของเพชรพระอุมากับจันทโครพก็คือเพลงที่แงซายร้องให้รพินทร์ฟังว่า "ประหนึ่งน้ำค้างที่เกาะอยู่ใบพฤกษา ครั้นยามดึกก็เนืองนองมากมายปานจะรองดื่มให้ฉ่ำทรวงได้ แต่พอรุ่งแจ้งแสงปัจจุส่อง น้ำค้างก็ย่อมจะละลายเหือดหายไป น้ำใจนางก็เปรียบฉะนั้น"” ซึ่งเพลงนี้มีส่วนคล้ายกับบทกลอนในเรื่องนี้คือ

"อารมณ์นางเหมือนน้ำค้างที่ริมพฤกษ์ เมื่อยามดึกดั่งจะรองไว้ดื่มได้
พอรุ่งแลสุริย์ฉายก็หายวับไป มาเห็นใจเสียเมื่อใจจะขาดรอน"

         โดยส่วนใหญ่แล้วเพลงนี้มักจะเป็นการเปรียบเทียบอารมณ์ของดารินอยู่เสมอ

เรียบเรียงโดย ดาริเมยา